KAPOM :: ใกล้แล่วซินะ ~

posted on 25 Feb 2010 15:49 by pomhyuk

Last day ~  

 

มันใกล้เข้ามาแล่วซินะ ใกล้จะถึงฝั่งฝัน(?)

แต่จะใช่อย่างที่ฝันไว้รึป่าวนั่นคือประเด็น

เวลาไร้สาระของฉันมันใกล้จะหมดแล่วแหละ _

แต่ความเป็นจริงแล่วมันก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก

เพียงแต่หากฉันมีความกล้ามากกว่านี้

แล่วความกล้าจะไปหาได้จากไหนล่ะ ?

สิ่งศักดิช่วยประทานให้ลูกที ^/\^   (ออกแนวว่าเล่นของ 5555555 5.)

วันนี้ก็ Last day แล่ว

วันสุดท้ายของการนั่งพิมพ์ Job Description

วันสุดท้ายของการไปตึกบัญชีเพื่อประทับตราบริษัท เพื่อส่งเอกสาร(ซักอย่าง)ให้ฝ่ายนู๊น

วันสุดท้ายของการหาใบสมัครจากคณะต่างๆที่ทางบริษัทต้องการคนมาทำงาน(ทำไมไม่มีของ HR บ้างว่ะกูจะได้อยู่ตล๊อดดด ตลอด 55)

วันสุดท้ายของการเจอหน้าพี่พิชญ์ พี่รังสิด พี่อุ พี่เอ พี่คมวิทย์ พี่จูน พี่แอน พี่กุ๊ย พี่เปิ้ล และโฮริโอะซัง

วันสุดท้ายของการอยู่ที่ AGC

 

 

มันก็ไม่ได้น่าเศร้าขนาดนั้นหรอกเพราะ.. ฉันก็ไม่ได้ผูกพันธ์กับที่นี่ซักเท่าไหร่

ก็แค่เพียงแต่ว่ามันก็มีบ้างจะบอกว่าไม่มีเลยมันก็ไม่ใช่

เพราะก็อยู่ที่นี่มาก็ 4 เดือน 4 เดือนเชียวนะหรือ 4 เดือนเองดีหล่ะ - -?

 

ต่อจากนี้ไปก็จะเป็นชีวิตจริง(ไม่ใช้สตัล ไม่ใช่ตัวแสดงแทน 55)

อื้ม?  ยังไงดีล่ะ..  จะว่าไปก็เร็วเหมือนกันเนอะ

 

จะเรียนจบแล่วหรอ?

ต้องทำงานแล่วดิ?

โตแล่ว?

ถึงเวลาที่ต้องดูแลแม่แล่วนะ?

ถึงเวลาที่ต้องดูแลทุกๆอย่างแล่ว?

 

 

เหมือนมันจะเป็นภาระใหญ่หลวงนะ

แต่ไม่เลยรักที่จะทำภาระพวกนี้ ^^~

อย่างแรกต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ให้มากขึ้นนนนนน !!~

ลด ละ เลิก(?)  กับบางสิ่งที่มันมากเกินไป  (กูต้องทำให้ได้ สัญญา)

บางอย่างที่มันไกลตัวม๊ากกกกกกก มาก ก็อย่าไปวาดฝันมัน (วาดแล่วมันจะเจ็บ)

 

พอใจกับสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่และมีพอ  เนอะ !

 

เมื่อวานพี่พิชญ์พาไปเลี้ยงที่ร้านคุณไพ(แต่โฮริโอะจ่ายตัง 55)

เหมือนจุดตัดที่สุดเจอกัน..

ไปนั่งกินแล่วเหมือนกับไปสมัยประถมคิดถึงเมื่อก่อนตอนเด็กๆ

ที่อยากกินไก่ทอดร้านคุณไพ แต่ยังไงก็ไม่ได้ไปซื้อกินซะทีเพราะแม่ทำกับข้าวมาให้กินทู๊กกกกกกกกกกวัน

ก็นั่งแต่คิดว่าอยากกินจังร้านแถวนั้นเปลี่ยนไปมาก

โรงเรียนศิริวิทยาก็เช่นเดียวกันตอนนี้มีมัธยมแล่วเน  ..ไฮโซ  55

ตอนนี้ที่โรงเรียนเปลี่ยนเป็นสีส้ม ^o^

โรงเรียนที่ผ่านทุกวันแต่ไม่เคยได้สังเกตุตั้งแต่จบมา

 

ถนนเส้นเดิมที่ผ่านทุกวัน ความทรงจำที่มีมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

เพียงแต่ว่าเราได้คิดถึงความทรงจำนั้นๆ รึป่าว

ตอนนี้ความทรงจำที่ผ่านมาค่อนข้างจะเลือนลางเหมือนมันไม่สำคัญ

แต่มันสำคัญมากกกเพียงแต่ว่าฉันอาจจะเก็บมันเอาไว้ลึกที่สุดก็เป็นได้

 

 

 

 

 ความทรงจำตอนที่เป็นเด็กประถม..

มีเพื่อนคนนึงที่เจอตั้งแต่อนุบาล 3 (นานป้ะ?)

เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ตอนนั้นจนเรื่อยมาถึงปัจจุบัน

มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย มากจนชนิดที่ว่า

เราหายจากกันไปตอนไหนก็ไม่รู้ และ เรากลับมาคบกันอิกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แต่ ณ. ตอนนี้จะบอกว่า รักเว่อร์ >//< 

จะขอบคุณแกดีไม๊ที่ทำให้ฉันมาอยู่ในวังวนอิ 13 ลิง

ถ้าตอนนั้นฉันใส่ใจในการจำชื่อมันมากกว่านี้ฉันกับแกก็คง บ้าด้วยกัน ไปนานแล่ว

ไม่ใช่เหมือนตอนนี้ที่แก(อยาก)จะเลิก แต่ฉันมาคลั่ง !!

 

ก็ตอนนั้นฉันคลั่งหัวใจอยู่มั๊งเลยมองไม่เห็นมันทั้ง 13 คน   ฮ่าๆๆๆ 

แต่ตอนนี้หัวใจฉันมันไม่มีวันกลับมาแล่วแหละ

ถึงแม้ว่ามันจะกลับมา(บ้าง)แต่ฉันก็ไม่ไหวแล่ว

มันเหนื่อยเกินไป ที่จะกลับไป ! ~~~

 

 

ความทรงจำตอนที่เป็นเด็กมัธยม..

ตอนแรกไม่ได้อยากเข้าเล๊ยยยยยยยยยยย  ศึกษานารี ~

แต่ด้วยความบังเอิญหรือด้วยอะไรก็ตามมันทำให้ได้เข้าไปอยู่ โรงเรียนในฝันใครหลายๆ คน

และด้วยความบังเอิญหรือด้วยอะไรอิกก็ตามทำให้ได้ป๊ะกับเพื่อนคนนึง

คนที่สุดแสนจะไฮเปอร์ อัธยาสัยดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกก (เกินไปด้วยมั๊ง - -)

และแล่วเราสองคนก็สนิทกันชนิดที่ว่าเป็น ปาท่องโก๋ 

 

เมื่อวันเวลาผ่านไปอะไร อะไรก็เปลี่ยนกันได้

แม้แต่เพื่อนคนสำคัญที่สุด (ฉันคงคิดไปเองว่าสำคัญ) 

 

แต่ฉันก็ยังคงมี PLAP ,, PLAP NOW&FOR EVER

คนที่คิดคำนี้ยังจำได้อยู่ไม๊?  ว่า PLAP แหน๊ะมัน NOW&FOR EVER ~

ต่างคนต่างโต ต่างคนต่างทำหน้าที่ของแต่ละคนกันไปแต่มีสิ่งนึงที่ยึดเอาไว้เสมอคือคำว่า เพื่อน

 

PLAP  NO  P L A P PLAP NOW&FOR EVER ~~

AU ~~~ มึงหายไปไหน พวกกูให้อภัยแล่วกลับ PLAP ด่วน

จริงๆ มันก็ขำไม่ออกหรอกนะ..  ทำไมมึงเป็นงี้แหละ พวกกูยังเป็นเพื่อนมึงอยู่ป้ะแสรดดด - -

เคยคิดบ้างไม๊ว่าพวกกูจะเป็นห่วงขนาดไหน พูดกับมึงแล่วเหมือนพูดกับก้อนหินรับฟังอย่างเดียวแต่ไม่รับรู้ 

BAM ~~~ อิด๋อย..  จะหวานกันไปไหนค่ะกับโบว์อ่ะ สนใจเพื่อนบ้างอะไรบ้าง

มึงโตแล่วนะ  ตัวติดกันกูไม่ว่าแต่มึงอย่าติดเกิ๊นนน มันไม่ดีต่อสุขภาพ  

ม๊ายช่ายอารายหรอกก็แค่เป็นห่วงมึงต้องรู้จักโตได้แล่วเน

เชี๊ยจะจบอยู่แล่วไม่ใช่มัวแต่อินเลิฟ พ่อกับแม่มึงไม่ได้อยู่กับมึงตลอดชีพนะเฟ้ย ~ 

EW ~~~ ชริ!  เดี่ยวนี้ทิ้งกูนะ  วันๆเอาแต่เที่ยวววววววว ;p (กูเอ่ยถึงมึงครั้งที่เท่าไหร่แล่วว่ะ 55)

อินี่ไม่มีอะไรน่าห่วง  ดีเลิศประสิทศรี  ฮ่าๆๆๆ  กูมั่นใจมึงดูแลตัวเองได้